m MORBIS PR^SAGIO. tj

genio vel in principio ftatim conjicere licet; hoc veronon certo praenuntiare poflumus, nifi vera mortis in-dicia praeito fint. Qajenam vero fint illa, de quibuscerti & fecuri effe poffimus , futurae mortis in quovismagno & dubiae (pei morbo indicia , illud nobis jamexcutiendum eft. Priusquam vero illud adgrediamur,non alienum, fed maxime e re erit, mortis theoriamejusque veras caufas paulo accuratius evolvere, quopoftea eo melius ratio eorum, quse di&uri fumus, ap-pareat.

. > V1L

Veteres uti folidis ratiociniis in re medica pror-fus deftituti erant, ita certe inanis eflet labor, fi quisex eorum monumentisdifcerevellet, inquonam mortisnatura atque effentia pofita fit. Nam illi nihil aliudadferunt, quam quod vita incalidi innati & humidi ra-dialis temperamento, mors vero in extin&ione ho-rum confiftat. Verum cum haec nihil nili obfcurumconceptum in mente humana relinquant, certe nihilcirca prafens negotium folidi exinde vel demonftrarivel inveniri poteft. Poftquam vero noftris tempori-bus per rerum natura ftudium ac contemplationem,neque minus per folertiffimam corporis humani bene-ficio anatomes ftru&ura indagationem,di(ciplinae medi-ca maximalux acceflit, & nobiliffimum, imo divinumillud circulationis fanguinis inventum manifeftatumfuit, vitae & mortis rationem non amplius in obfcuroelTe pofitam clariflime intelligitur. Nam quemadmo-dum perenni & libero languinis & humorum circuitucorpus, putredini alias in fe & fua natura valde obno-

ß 2 xium,