: ^

IN MORBIS PRJESA'GIO^ 9

medicus nulla re turpius, quam ejusmodi vanis&teme-rariis vaticiniis, voculas hominum incurrit, velapudvulgus incontemtionemadducitur, praefertim, fi quisceu moribundus deferitur a medicis & poftea convale-fcit, vel fi fpes fruilratur & moritur quidam, de quomedicus plane fuit antea iecurus. Novi medicos, quijuramento confirm3runt,scgro3 nonmorituros, qui ta-rnen elaplis aliquot horis extinäi fuerunt.

S-IV.

Igitur ego (um hac in fententia, utut prognofti-candi ars valde difficilis fit, maxime omnium tarnenefle laborandum medico, ut certa aliqua figna & notasfuturae mortis cognolcat, id quod etiam obtineri poflenon defpero. Nam illud negari nullo modo poteft,omnes eventus,five ad falutem feu mortem fpe&ent, acertis & adaequatis & proportionatis caufis proficifci,neque fine iis fieri pofle. Quod fi itaque caufas, curhorno per morbum mori neceflario debeat, probe no-fcat, earumque caufarum indicia, quibus fe manifeftaredebent, in aegrotante probe obfervet, nullum elt dubi-um, quin ex eorum prafentia futurum eventum pr$vi-dere poflit. Simili ratione fi quis probe fciat medicus,quo modo, cjuo tempore, quibus viis aut excretioni-bus morbus lblvatur & homo ad (anitatem perveniat,utique ex iis praefentibus confidenter nec fine certa ra •tione falutem futuram conjicere poterit. Hifce pofitisjam ftatim praeeximium illud monitum adjungere licet,quam perverfe ii agant medici, qui antequam fatis cer-tas futurae falutis vel mortis habcant vel habere pollintnotas, nimistemere & inconfiderate ftatim inter initia

B vel