Druckschrift 
2 (1923) 1608 - 1625
Entstehung
Seite
17
Einzelbild herunterladen
 

17

et vale ac saluta tuas. Raptim Groningae die 5. Aprilisanno 1608.

Hodie discipulum et cognatum meum, natum domimeae, ex tabe mortuum extulimus. 1 )

290.

Jacobus Arminius an Ubbo Emmius.

Leiden, 7 April 1608.

München. Königliche Hof- und Staatsbiblothek. Cod. lat. 10359(Cod. Manh. 859. Coli. Camerariana IX.) Nr. 145. Original.

Si notitia ex bienni familiaritate, cuius proxeneta fuitmoribus et literis ornatissimus vir Antonius Thisius, 2 ) con-traeta aliquantulum mihi vel iuris vel gratiarum in tuaamicitia conciliare potuit, velim mihi eius beneficio aliquaapud te libertate uti liceat necessarii alloquii. Intellexienim iam ante aliquot menses aliis etiam nie intelligo 3 )■l». Acronium, qui ecclesiastis munere apud vos fungitur, 4 )secus de nie sentire et loqui quam fas et ius, meo quidemmdicio, permittant: a quo equidem illum abstinere velim,nisi iram Dei in se concitare velir, innoxium suspicionibuset calumniis laedendo. Sancte enim affirmo meras essesuspiciones et multo vero rixas calumnias, quas ille de nieet coneepit et enuntiare non veretur, quod facile condoce-

') Wahrscheinlich meint Emmius seinen Landesgenossen GerardusJoanms, den or in den beiden vorigen Briefen an Lnbbertus empfahl»ist dies richtig, so war er auch mit ihm verwandt. Jedoch kann auchein anderer gemeint sein; denn am 22 März empfahl Emmius Gerardus,der nach Franeker ziehen wird, dem Lubbertus. Am 31. März berichteter seine Rückkehr in Groningen „pridie Paschatos", also 26. März,und 5. April wäre er schon begraben, während er an Schwindsuchtgestorben ist. Dies ist möglich, jedoch nicht ganz sicher.„ . 2 ) Thysius war von altersher mit Emmius befreundet. Vgl. obenod. I, S. 43, Note \, 233, Note 2.3 ) Sic._ 4 ) Ueber Acronius, damals Prediger zu Groningen, vgl. Bd I,passim, Ueber sein Ungestüm vgl. oben S. 4, Note 2. In dieserZeit hatte wirklich Acronius sich sehr schimpflich über Arminius undUtenbogaert geäußert; sie hätten Briefe vom Papste empfangen undwaren von päpstlichen Missionären angehalten, den Katholizismus zuverteidigen. Utenbogaert hat sich dagegen verteidigt. Vgl. Rogge,Utenbogaert, I, S. 304. Arminius hat, wie sich oben dartut, die Ver-mittlung von Emmius erbeten, im Grunde doch sonderbar, da dieserals gomaristisch bekannt war.