484

Fremde Arohivalien — Aus deutschen Archiven

litteris sigruficavimus nulla obligatione Germanis mercatoribustenemur aut nostri antecessores fuerunt obbgati. Qui si abquibustemporibus, quibus res nostre feliciores amplioresque fuerunt,gratias aliquas concesserunt, quod ex mera liberalitate processitnulla alia causa, quam benivolentia subsistente, mutatis rebus atquetemp ribus non debet iniuria putari, si pro varietate temporum acrerum consilia quoque bumana mutentur, cum et videamus sanc-torum quoque patrum statuta pro temporum varietates ine re-prebensione mutata. Cum igitur nibil unquam in bac civitateGermanis mercatoribus nisi ex gratia concessum fuerit, a nobistemporum rerumque conditione mutata facte sunt gratie intollera-biles nobis, qui ex sola mercatura vivimus, quibus vivendi modustolletur, si angustis temporibus apud nos extere nationes melioriconditione, quam nos ipsi possent negociari. Si igitur Germaninegociatores apud nos equa nobiscum vivunt conditione, nibilhabent, quod conquerantur, si gratias uberiores eis non permittimuset etiam nobis concederetur apud exteras nationes ista conditio,propterea cum nihil a nobis inique in Germanos negociatoresactum sit, nobisque solis, quibus etiam ex pace constantie sacriimperii semper devotissimis regalia competunt, concessas a nobisgratias revocare permittitur in eo, quod a nostra libera voluntatedependet. Nee suspictio aUegari debet, nee aliena sunt exquirendaiudicia, propterea cum negociatoribus Germanis nulla obligationeteneamur, non putamus sapientiam vestram, que insticie fons est,in nos aliquid novaturam, nee in preiudicium nostrum, qui sacriimperii semper studiosissimi fuimus. Quod si fleret a vestra pre-cessorumque vestrorum meritisque nostris nostraque devotioneahenum putaremus. Non enim ahquid unquam apud nos Ger-manis mercatoribus a maioribus nostris concessum fuit ob aliamcausam, quam mere gratie et bbertatis, quam pro voluntate conce-dentis certum est, bbere posse revocari praesertim rebus tempori-busque mutatis et in tantam angustiam deduetis et non sine urgentiiactura rerum nostrarum et urbis desolatione gratie ipse collocariampHus possint. Que ratio suffleeret ad mutanda consüia, que protempore mutari pro ratione saneti quoque patres consueverunt.Non possumus igitur nee debemus id, quod nostre mere voluntatisest, abeno iudicio subiieere, nee allegari suspictio debet, ubi nullasubest obbgatio. Precamur igitur sublimitatem vestram, cuiussemper eultores devotique fuimus, quatenus in nos nihil demeritosstatuere abquid non vebt, neque permittat, cum satis esse debeat,Germanis eos apud nos paribus nobiscum equisque conditionibusvivere, nee nos putent ad intollerabüia posse compeUi. Ferreaenim est necessitatis lex et iniquum est, quod gratis abquandoconcessum est, in eoncedentis preiudicium velle convertere et abutibonitati eoncedentis, quod certe fleret, si concessum abquando pergratiam in ius obbgationis iniqua interpretatione traheretur. Quod