SLAVORVM. 563
proximus, dixit ad familiäres fuos: Videtis manutn dexteram meam de vulnere fauciam.Hac ego juravi Domino Henrico, ut non nocerem ei, nee infidiarer gloriae ejus. SedjuflioApoftolica Pontificumque petitio, me ad id deduxit, ut juramenti transgreflor honorem-»mihi indebitum ufurparem. Quis igitur finis nos exceperit, videtis, quiain manu, undejuramenta violavi, mortale hoc vulnus aeeepi. Viderint ergoii, qui nos ad hoc inftigave*runt y qualiter nos duxerint, ne forte dedufti fimus in praeeipitium xternae damnationis.Et hoc dicens cum gravi moleftia diem claufit extremum.
Caput XXX.
1. Imperator Romam profe&us Grego-rium VII. fede deturbat, dementeIII. fubftifuto. - - io^i.
2.A demente confecratur.
5. Schifma inter Papas XXV. annorumortum.
4. Saxones 'eligunt Hermannum Lu-
celburgium, &Ctt ^nOblauctj^ÄO*
nüj, - - - 1082.
5. Hermannus bis vi&or porta; cardini-
bus atteritur. - 1087
TUncRexHenricus profperis elatus fuccesfibus, grandeEpifcoporumcollegitconcilium,,ibique Gregorium Papam , velutregni traditorem , & ecclefiafticae pacis percurbatorem,damnari fecit. Inde grandi collefta expeditione tranfiit in Italiam , oecupansq; rnatrem_»imperii Romam, multisque civium ibidem interfe&is, fugavit inde Gregorium , potitusquead votum urbe Sc fenatu, Wibertum , Ravennae fedis Epifcopum , ordinari fecit in Papam,ä quo etiam benedidlione pereepta ä populo Romano falutatus eft Imperator 8c Auguftus.Factumque eft verbum hoc in laqueum magnum in Ifrael, liquidem ex illa die orta fchis- 2mata in Ecclefia Dei, qualia non fuerunr ä diebus antiquis. Et ii quidem , qui videban- 5tur pertTctioresSccolumnx in domo Dei, adhaeferunt Gregorio; caeteri, quos aut fimor autfavor Caefareus agebat, fecuti funtWibertum,qui8cC/f«/fw/.Duravitq;fchifmahocXXV.annis.Defuntto enim Gregorio fuccesllt Defiderim, poftquemZ/^4»«/, deinde Pafthalü, qui omnesImperatorem cum Papa fuo , exeommunicationis fententia damnaverunt, continentes fe_»apud reges Franciar, Sicilia;,8cHifpaniae, qui catholicam partemtueri videbantur. .Saxones 4quoque, poftquam de cxde vires recuperaverunt,ftatueruntfibi regem Hermannum quendam,cognomento Cluflocb, (*) Sr inftauraverunt praelium adverfus Henricum Carfarem : cumquej fSaxonum novus Princeps, feeundo potitus viftoria, caftrum quoddam victor ingrederetur,contigitmiroDei judicio , ut porta cardinibus avulfa regem cum aliis quam plurimis attri"verit, conatusque Saxonum etiam tunc fruftratus concidit, nee adjeeerunt ultra novum_»creare regem , nee armaferre adverfus Henricum Caefarem, videntes ei regnum confervaridivina voluntate approbante, five permittentc.
Caput XXXI.
1. Petrus Monachusadexpeditionemfä-
cramhortarur. - - 1095".
2. Godefrido Bulioneo du&ore maxi-
mus exercitus eo profeäus. 109Ö.
3. Nica^am & Antiochiam 1097. &
1099.
4. Hierofolymam oecupant. 1099.
REs digna relatu pofteritatisque memoria contigit in diebus Henrici fenioris novisfimis.NamF«w quidam genere(**) Hifpanus, profesfione Monachus, ingrelfus fines Ro-mani Imperii, vocem prajdicationis emifit in univerfo (***) regno , adhortans populos ireHierofolymam, pro liberatione civitatis fan&ae , quae tenebatur a barbaris. Protulit autemepiflolam , quam de cxlo affirmavit aliatam, in qua continebatur feriptum : Quia impleta funttempora nationum, 6c liberanda effet civitas, qua; calcabatur ä gentibus. Tunc ergo uni-verfarum regionum Poteftates, Epifcopi, Duces, praefe&i, militares viri, nee non plebeii,Abbates, Monachi, egresfi funt ad iter illud Hierofblymitanum fub duce fortisfimo Gode-frido, fretique virtutis divinae auxilio, Niceam, Antiochiam , multasque civitates ä Barbaris pof-feflas, reeeperunt. Indeprogresfi, civitatem fan&am de manu barbarorum liberaverunt.Etccepit deincepspullulareineodemloco incrementum divinae laudationis, Sc adoratur Deusäpopulis terraruni,in loco ubi fteterunt pedesejus.
Caput
(*) id eft Knuflocb feu Knoblocb, allium, ä quo Hefmannus cognominatus eft , quod tunc iaeo 3 ubi ele&us eralj
loco alliorum felix proventus fuiffet»(**) vulgo Petrus Eremita.(***) mundo MSC. Lub.
ßbbb 2