CHRÖN. CLVSIN. #1
ferenshic habebat Priorem. Sicque illincquia ibi pifcium fuit copia > coept« plurimum fubmi-niftravit vitae ccenobiali. Saepe cum illinc huc, ordinandae cuiuspiam rei caufa, veniflet, 8cfratres fciret 8c videret veftitu egere, exutis fuis vcftibus eosdem veftivit, cooperiensfe, quomodo poterat, neceflario retcntis. Harc dum ageret, toto adnifu in aliorum etiam mona-fteriorum reformationem illius animus fcrebatur, cogitans prxter ceflationem, quonam mo-do pene iam mortuos malae confuetudinis fratres excirct fepulcris, ut in parentum gloriamjpeitoribus illorum affe&is, longum vale diccre perfuaderet tetris erroribus.
Tertium proinde, Deo fidens, aggreditur monafterium, Rynersbufen videlicet, & Dei;cui fidebat, bona manu fibiaffiftente, quod voluit, valuit, adque paternos limites illudreduxir.
Poft cujus reformationem cum pauco tempore fupervixiflet, ad paratam fibi fedemjcitra dubium in ccelo, a Domino omnium bonorum compenfatore, vocatur. Cum igituc_»pefte fe attaftum fenfiflet, gregem Domino omnium confignans, Sc fratres propofito perma»nere adhortans , diem expedavit, quo felix vocanti fe Domino pareret. Quo praefente,Deo conceflic 8c naturae, finem laudabilem aflecutus. Obiitautem 1439. Dorothea:.
Vide iam , pie leftor, qux ifte pater & de aliis bene, & de fe optime meritus fit. Triaipfe tantummodo in vita fua reformavit monafteria: at plurimorum caufa eft faftus refor-mandorum. Proprio quidem in loco, quo ignis iacuit, non valuit: translatus in Clufano»flammam dedit; in Bursfeldiam portatus arfit. Hujus fcintillae unius vigor quantam rogoflammam dedit, 8c quam illa flamma mukös tcnebris ne exterioribus fed etiam interioribusCvocavit. Non in Saxonid contineri potuit: per totam Weßphaliam, Turingiam,Franconiam^Siieviam yHaßiam,Mysnam,Frifiam,Gelriam in Hoüandiam, Brabantiam , Flandriam, quin in Daciam usque, fplen-dore fuo transfufo, miro, & ultra quam mirari quis poteft , modo, ad reformationem illic degen*tes fratres afpirare fecit, adeo, ut hodie fub unionis noftrae calculo * * fint ccenobia.
Albas Her mannte , bujus nominis primus*
PIo patre Ioanne in aftra translato, in unum convenienteshuiusmonsfterii fratres, in federndefunfti devotum congregationis fratrem fuffeeerunt, Patrem videlicet 8c Dominum Her-munnum Borneman , patria Eymbeccenfem 1459.
Congregationis autem Bursfeldenfis fratres, oculos ad Deum dirigentes, fuo mona-fterio dignum oraverunt dignaretur dare moderatorem. Porro fumma ipfa bonitas, beneucceptis confulens, orantibus propitiatus pro Helia dedit Helifeum, Patrem videlicet lohanwmHagen , quem non iniuria duplici fpiritu donatum quis dixerit. Speciali enim hie gratiajpraeditus, coeptum reformationis opus ftrenue aggreflus, ampliavit, dilatavit, non in Saxo-nia tantum, fed 8c eis Rhenum plurima ccenobia reformando. Hie in reformationis opere_>conftitutus imperegre , civitatem Myndenfem ingreditur, ubi febre correptus feliciter na-tura füceubuit, Deoque fpiritum commendavit anno Domini 1468. Augufti 3. Idus, ibi«demque eft fepultus.
Non praetereundum iudieaverim, quod divinam providentiam affuifle cceptis reforma*tionis, nequaquam negare quis poifit: id quod eo probatum.
Poftea enim quam Venerabilis Pater Dominus Ioannes Munden pro virili fua monafte«riorum ineubuit reformationi, inenarrabilis divina Providentia, non fecus atque virilabori«bus fuppetias ferens, quinque illi viros , fua gratia atta£tos, deftinare curavit; vires, in.quam, 8c nomine 8c dignitate claros, artium magifterio promotos: quos, fi rempora mo.tesque fratrum afpexeris , non nifi Dei gratia, 8c id etiam fpeciali, monachatum appetiviflevidebis. Tempus erat perinde atque extremae paupertatis; vita non fatis profeflioni con-fona: 8c tarnen illius, qui fpirituales dat eiTehomines, gratia abaltodignitatisadextrcmumusque humilitatis defeenderunt; adeoque breviflimo in tempore fpirituali vitae animum de-derunt, ut fumma veneratione digni, 8c cocnobialis converfationismagiftrievaferint; quin8c Ulis ccenobia ingredientibus ipfe Deus pariter cum illis ingreflus palam omnibus factumfit. Licet enim inopia monafteriis, ob fratrum ineuriam, 8c verius, ut loquar, Dei, ut-pote illorum vitam averfantis, proprer ordinationem, ineflet, 8c validiffime illa premeret:brevi tarnen, Dei Providentia, rerum profligata inopia, habundare eeeperunt, adeo, ut_-menfis fratrum, quiequid ad bene religiofeque prandendum vel ccenandum aecommodumforet, omnino videretur deeße nihil. Cuius contemplatu difti iam viri, dum inter pran-dendum fecum meditarentur rem, ut in oculis erat, compun&i corde lacrimas fuderunt_j.Quod uti is, qui viris in direftorem datus fuerat, refeivit, feifeitabatur, qüamnam ob cau-fam prandii horä ingemuiflent atque illacrimaflent. Nos, dixerunt, chare pater ad peeni-tentiam venimus agendam; nos eos , quos aliquando habuimus miniftros, abieeimus, ve-nimusque Chrifti Domini noftri exemplo non miniftrari fed miniftrare. Rem nobis, ut vi-demus, in contrarium Deus vertit. Ad opulentas refidemusmenfas: pmernoftrameurameibi menfis inferuntur; 8c fuper hsec 8c nobis multo meliores fefe humiliantes ferviunt, ut_»videamur atque fimus etiam claris dominis fecuriores, ne dixerimus, opulentiores. Et ne_»
longiore
^m