2 go CHRONICON

DCCCCLV. Otto Rex Vngaros, cum magno periculo fiii fuorumque, magna 8c cnuenta caede proftravit, in quo tarnen bello Comadus Dux cum aliis multis occifus eft, 8c am».ricus Dux Baiowariorum, frater regis Ottonti obiit. Cono Dux fortis mortem guftavit ab Vn-garis. Sed 8c Rex Otto pcriculoiiflime contra Abodritos conflixit, quos filius materterae eiusEgbertus contra illum congregavit. Mednild gemma praducida t medio Corona: imperiales,decori fuis & gaudio cunctis, nafccndo enituit. Otwinus epifcopus ordinatur.

DCCCCLVI. Ludolfus filius regis reipexit in Italiam, eamque fubegit imperiofuo.DCCCCLVII. Ludolfus filius Ottonis regis in Itaha mortuus eft, & inde ad Mogun-tiam transportatus, & adfanclurn Alb.inum fepultus eft.

DCCCCLVIII. Signum Crucis in veftimenus hominum apparuit , illis, qui derifuiillud habebanf, mortem inferens. Illis, qui pie 8c religiofe illud venerabantur, nihil maliintulit.

DCCCCLX. Venerunt lcgati Rusciae [Prufciae] gentis ad Regem Ottonem, 8c de«precati funt eum, ut aliquem fuorumEpifcoporum transmitteret, qui eisoftenderetviamve-ritatis; 6c profefli funt, fe velle recedere d Paganifmo, 8c accipere nomen 8c religionem-»Chriftianitatis. Et ille confenfit deprecationi eorum, 8c transmifit Adalbertum epifcopum-»fide catholicum. Illique per omnia mentiti funt, ficut poftea rei probavit eventus; quia^nee ille praedidtus epifcopusevafitlethalepericulumabinfidiis eorum.

DCCCCLXI. Venerunt nuncii Jobannis Papae vocantes illum Romam.DCCCCLXXXIHI. Filiolus Imperatoris, Tertius videlicet Otto, per un&ionem lohan*vis Ravennatis Archiepifcopi Aquisgrani in die Natali Domini un£lus eft in Regem. Sed po-ftea, comperta morte Imperatoris, Henricus quondam Dux de exilio regreflus, cum fibi fa-ventibus Agrippinam civitatem intravit. Simulans, fe primo ob ius propinquitatis partibusRegis infantis fideliffime patrocinaturum, Regem tenuit: dein aecrefeentis avaritiae ßimulisagitatus; quorundam etiam perfvafione male illedtus, regnum tyranniceinvafit, atque in_«id elationis usque prorupit, ut Sc Rex dici, 8c in Regem benedici appeteret. Sed Rexdi-ci ä paucis obtinuit; in regem vero benedici, prohibenteDeo, prohibentefideliumfibinonconientientium, fed regi cle£to öc untto jure faventium, decertatione, nonmeruit. Midisinterim probatis, ad Regis aviam in Longobardiam , feilieet ad Imperatricem Auguftam-»Adelbeidam, legatts, hi qui partes Regis adiuturi erant, iurisiurandi vineulo in hoc firmiterperduraturos fefe conftnnxerant; hanc perturbationem ordine inrimantes, fi quidderegnoac nepote curaret, fuis ut eibo fuecurreret, obnixius rogavere. Ulavero, conciliatoprimi-tus fibi divino fubfidio, accekratc admodum innere, cum nuru fua Imperatrice Tbeopbanu tmatre Regis, nec,non Illuftri Abbatiila Machtilde filia Ilia, amitaeiusdem regis infantis, co-mitaneibus fratre fuo Rege Burgundiae Conrado, 8c Duce Francorum eius aequivoco, cum_»totius Italic , GaüU , Svevi*, hsdnei* , LotbaringU primis; oecurfu quoque Saxonum, Tburingo-runty Sdayorum cum univerfis optimatibus; qui unitis animorum nifibus, aut pro Rege fide-liter morituri, aut, quod Dci gratia fa&umeft, victuri, Rocx (*) convenere: Habito«que inibi confilio maximo, mirandum memorandumque pofteris figrium, ftella videlicet.«perlucida in ipfo partium comii&u, medio cacliaxe, media ultra morem diequafi divinumRegi capto praebitura juvamen, cunctis, qui aderant, cementibus ftupentibusque, radia-vit. Qua vifa perrerrka, moxquc cedente parte injuria, Henricus praefatusufurpatonomi-ne 8c regno jure privatus, Regem avisr, matri 8c amitae prafentare cogitur; intcruentuqueRegis Conradi foceri fui ac Principum, qualicunque gratia donams, in patriam meeftus ab-cefltt. Accepto itaque pignore unico , prxdi£be Imperiales Domina: Saxoniam adierun^»:ac primo faepe iam di£fcam G^edelingcnfis momkuli vertue eminentem usque civitatem unaper«venientes, dulcifona laudum mclodia cleri feilieet ac populi Chriftoque inibi famulantiumoecurfu gemino, gaudii affeciu 8c pro optato fpiritalis matris adventu, 8cprotriumphalire-gis eventu pie gratulantium, orficiofiflime fufeeptae, quod reliquum erat vitae, fummocumhonore tranfegere.

DCCCCLXXXV. Saxones Sdaviam invaferunt, quibus ad fupplementum Mifachocum magno exercitu venit, qui totam terram illam incendiis 8c cxdibus devaftaverunt. In-terim memoratus ille Henricus, divino inftinftu ad fe reverfus, quid egerit, inquantum fe-»plus aequo 8c honefto extulerit, 8c ex quanto deeiderit, anxiefecumnonfemelpertra£tans,juxta evangelicam Veriratis vocem, fua fe exaltaiione humiliatum confpiciens, dedecorisconfeientia pungirur, eulpx penitentia cruciatur. Veniente inFranckanafurd RegeinfanteTertio Othone, ibidem 8c ipfe adveniens, humiliavit fe jufte, quopcenamevaderetelatio.nisinjuftx, Regique puerulo, quem orbatum captivaverat, cujus regnum tyrannice inva-ferat, prxfentibus dominabus Imperialibus, quas regni cura penes, aviä, matre 8c amitäRegis eiusdem infantis, humilis habitu, humilis 6c a£tu, totius in afpe£r.u populi, amba-bus in unum complicatis manibus miütem fe, Sc vera ulterius fide mihtaturum, tradere.»non erubuit; nil paeifeendo, nifi vitam, nil orando, nifi gratiam. At Dominae, quarum,

UtL»

(*) abtque mora Chronogr. Sax«.

fe.