^^^^■■■■■■^■■^■■^■^■■■^^^^^■■^■■ii^BM^^BM
16
CHRONICON
Cap. X. Nu was to vollen dagen komcn
Hertoge Otte , han ek vornomen,
Dat he finen ende nam.
Wo groc Ieir an Saßen qvam>
Des were to Tagende vil»
Düre was der frieden fpiel.
Wente k verloren hadden Ören vadcr;
One klagededat lantalgader. (4)
Ek provede dat todememalc
Na Chriftus gebore de tale,
Vil na vveren utgefundert
XVI. jarunde IX. hundert.
To Ganderfem wart hegegraven»
Alleine dat he nicht is erhaven»
Ek hopddat he fünden tri;
Siner feele Got wane bi.
An Frankrik qvemen demere,
Dat de hertoge geftorven were,
Des wart de Koningjtimmers rik;
Wente he klagede al gelik
Den Forden hochgeboren»
Den he hedde verloren.
He dachte ok an finen mot;
Ja, leßu den jungen Hertogen gut
Gevvaldig finer Herl'chap gar,
Et mag dek werden ako fvvar.
He fach wol,dat öme duchte,
So grote döget, dat he befuchte»
He folde na finen dagen
Des Rikes Cronen dragen.
Den jungen Forften began hchalden»
Dat he nicht mofte walden
Siner groten Herfchap»
Grot loff he Öme gaff
He wolde öne to finen vader eren
linde fine Herfchop meren.
Alfus fprakhe, alfo werefin andacht;
Den worden gaffhe keyne macht.
Do de Saßen dat Tagen
linde et an ören herten wagen»
Dat de Koning kleine mende ,
Dat gelac he öme fieynede,
Mit wifen reden unde mit worden
Se to braken unde verflörden.
De düfel was under ön beyden;
Des Koningis hoff begunde leiden
Deme jungen Heitogen klar,
Des wart de Konig wol gevvar
Van gelate unde vangebere»
Dat der Saßen rnot were,
Tcgen om gar vorbolgen (b)
We he den Forden began erfolgen
An rade vil mordliken ;
Deme he (c) nicht wolde untvvikeni
To velde dorfte beftan ;
Unde wo de mord folde ergan
An eynen düren hals-golde
jo.
Dat
RHYTHMICVM
J* Cap. X. Nun was z,u vollen tagenkommen*
Hert&og Otth) hab ich vernommen*
Daß er fei» letßes ende nam*
Wie groß leid in Sachfen kamt5"» Des were z.ufagen vil-,
Thewer was da freudenß>iel*
Wannfie verlorn hatten jren Vatter*
Ine klagt das landt allgatter*
Ich prttjfe das zju dem maj.e*10. Von Gottes gebart die %afe*
Vil nahe bey were gtfonderti
Ufffechz,ehenjar und neunhundert*
Zu Gandersheym wardt er begraben*
jillein er nichtße erhaben**?• Jch hoff daß erfunden fiey*
Und fein feel Gott wone bey.
In Franckreich kamen die minhre ,
Daß der Hert^og geßorben wert*
Des wardt der König Joannes reich 1
Wann er klaget allgeleich ,
Den Furßen hohe geborn*
Den er hett verlorn *
Er dacht auch in feinem muh
Ja lejfeflu dem jungen Her trogen gut*2 1 ). Gewaltig feiner Herrfchafft gar*
Es mocht dir werden allz.ufihvvar*
Er fahe vvol daß in jme lachte->
So groß tugendt* daß er befischte*
Er folt nach feinen lagen*5 C * Des Reichs Kronen tragen*
Den jungen Furßen began er halte» i)
Daß er nit vil gewalten*
Muß feiner Herrjchafft*
Groß lob er jme gab*Jf• Er vvo'.t jme fo feinen Vatter ehren ,
Und feine Herrfchafft hohe mehren-,
Sonß jprach er-, were fein andacht »
Den vvi rten gab er keine macht,
Da die Sachfen das erfthen ,40 Und es injrem hertz,cn wagen*
Daß der Kenig klein meinet *
Das glaffs das er jme fcheinet*
Mit weifen reden und mit vvorten *
Sie xjubrachtn und T^ußorten4f. Den thummeni wann underjnen beyden*
Des Königs hoff begundt leiden*
Dem jungen Hertz,ogen klar*
Des wardt der König vvoigevvar*
Von gelaß und geberde*JO. Daß der Sachftn mutvvert*
Gegen jnen gar verbolgen*
Wie er den Furßen btgan erfolgen*
In rath vilmordtliche,
Dem er nicht mit volk^ vviche*f5« Zu ftldt durfft beßehen ,
Und wie der mordt folt ereehen*
In einem theuren halßgoldt ,
Das
(<i) Algader■> eft idem ac alz,ufammen. (ß'y verbolgen flgnificat irritatus * Common« , katus.(f) He , i«' CÄ Hcnn'ciis Dux.