τίπτε μ᾽ ἐποπταμφον φυγέειν τάχα, ἦν τε ὄρνιν,Κέκλεσθῆ ὑμετέρων ἐρέων περλιπόντα κάριωαςΟὐχ ὁραὼας, ἤδητόξῳ πανατάσθαλοιάνοχοςΡιγεδαντὼ πέλασαν νέυριὼ, ἀπεόοπτα βαλοῦντιςἦ ὥτ᾽ ἀγαθὸν, ἐρυφίῃ ὠρ καὶ λοχόωστρὸν ὄρφνῃ.Αλλὰ θεὸς σύτωρ μῆχαρ κακὸν ἐξαναγέτει,Καὶ κραδίτω κὲν ἐκαῖνος ἐποικτεῖραιεν ἄμεμττον.Κεῖνος ὅς οὐρανιης ναίων ὑπὲρ ἄντυγος αὐλὴν,Ομμα καὶ ἐσχατίης βαλλῃ ἐπὶ πείρα τα γαίης,Πατταίνων ἐς φῶτας ὅμῶς ἀγαθούς τεκακούστεςτοὺς μεὺ ἀποσρέφεται, τῆν δʼ ἀ ἐν ἔργα δίησια.Τοῦ καὶ καὶ γωομένοιο καταράρουσι θυελλαι,Δνθρωί ποισι παγας ὁλοὺς ὁλουτοι φέρουσαι.Καί νιν ἐπομβρήσει λᾶ ιλαψ θείου τε πυρός τεοφυνεκεν ὑψμέδων ὁσίαις ὑπερηδεται ἄνδρῶν,Αὐτὸς ἐων ὄστος, καὶ ζῆς ὀστον ἐστισται ἀρήγειΦαλμός

12.—.