lecim ocUs eratGuneMOTATdem priman

LIBER II.513quadraginta quatuor persequitur. Secundoverò libro vix annos quadraginta includit. Acquidem cùm librum sextum aggreditur, con-fitetur, quas res prioribus libris quinque per-strinxit, esse res nimiâ vetustate obscuras, ve-lut quae magno ex intervallo loci vix cernun-tur. Ergo hìc ego de historia dicerem, quodARISTOTELES ait de visu, & ejus vi, atque natura.Sed video non omnino jam id dici nunc posse.Nam illa historia, quae veluti media est, liqui-diùs à nobis cernitur propter illustrium scri-ptorum literata monumenta, quàm quae estposterior: hoc est, quae annis mille ab Urbecondita gesta sunt, magis perspicere possumus,quàm quae aliis, qui consecuti sunt, annis mille.Dicerem potrùs, ab historia nobis, ut à Sole,ostendi terrae superficiem; quidque in hac su-perficie extet inter homines. Praetereo jamres (ùt saepe dixi) inanimatas, brutas, mutas:Humanas modò contueor. Alia est terrae su-perficies in vere, alia in aestate, alia in hyeme:aliámque dies, & lux exhibet, aliam nox, & ca-ligo: imò verò aliam aurora, aliam meridies,aliam crepusculum. Non dissimilem varieta-tem, atque vicissitudinem historiae esse sentio.§. XLII.Quid igitur nunc dicimus? Soleo dicere,historiam primùm esse sacram, & brevem: de-inde sacram, civilem, & diffusam: postremòbarbaram, & horridam videri. Hanc enimsummam, & generalem divisionem tripartitaminitio mihi praescribo. Deinde singulis illisKkparti-