PANEGYRICUS. 111mus, & soli. Quid ego referam vacuatasMunicipibus suis civitates, impletas fugitivis.nobilibus solitudines? Quid perfunctorum ho-noribus summis virorum bona publicata, ca-pita diminuta, vitam aere taxatam?Vidimus redactas in numerum dignitates.& exutos trabeis Consulares, & senes fortuna-rum superstites, & infantium sub ipso sectoreludentium flendam securitatem: cùm interimnis mil.miseri verabamur agere miseros: imò omnescogebamur mentiri beatos: & cùm domi &ivat memiue mala no secreto solis conjugibus, ac liberis credidisse-mus furtivum dolorem; procedebamus in pu-mäs!blicum non nostrae fortunae vultu. AudiresGaïna!a pehenim dicere delatorem: Quid ita ille tristis in-cas privi.cedit? an quia pauper ex divite est? non enìmse vivere gratulatur: quid ita publicum atratusgumincestat? luget, credo, fratrem: sed habet fi-is senelium. Ita flere non licebat amissa, metu reli-um GRATIquorum. Serenos ergo nubilis mentibus vul-tendr.tus induebamus: & ad illorum vicem, quidegustato Sardorum graminum succo feruntursuum utin morte ridere, imitabamur laeta moerentes.idit: illEst aliquod calamitatum delinimentum dedisselachrymas malis, & pectus laxasse suspiriis: &nulla major est poena, quàm esse miserum,nec videri. Spes inter haec nulla praedonis ex-###plendi. Nec enim, ut natura fert, copiamsatietas sequebatur: crescebat indies habendifames: & parandi rabiem parta irritabant. Utaegrorum sitim potus accendit: ut ignis aren-tibus