102VITAAc funus tumulent ad Coemeteria SanctiSwiberti, at nullis hoc potuere modis;Nam quoties tentant illi fodisse sepulchrum (à)In soveam recidit terra remota statim:Omnes mirantur, coeptis nihilominus instant,Sed frustrà, foveam terra relapsa replet;Cessarunt ergo, nimioque stupore repletiDicebant: Sacrum non meret ille locum,Hujus praesertim templi, quia mortuus illudAntè profanasset contemerante face;Cum sic attoniti redeunt ad triste cadaver,Ansoto velo, tam reperêre nigrum,Ut facies terreret eos, ab eoque relictoAuffugerent dubii, corpore quid facerent:Ast cum migrandum pratis Werdensibus, ecceHac transit Saxo de regione nova, (b)Is tollit monstrum, Rhenoque immergit, ut escaSit pisci: periit sic malus ille malèCum demum Satrapae mandarent castra movereE pratis illis, & repedare domum,(Praecipui verò Satrapae Nothclinus, et Occo)Dicitur à sociis, complicibusque nefasQuod perdilectus socius, generosus Ogellus.Qui prior accendit tecta sacrata face,Expertus rigidam vindictam Numinis, atqueIram Sroiberti, qui tegit huncce locum,Nempe(a) Terra sacrilego negat sepulchrum.(b) En coelestem ultionem.