Voorrede.hoe dat ik eindelyk genootzaakt ben geworden in hetBegin van den Winter des Jaars 1731, in de aller-ongemakkelyste Omstandigheden van de Weereld,met Zak en Pak optekramen, en den Haag te rui-men, zonder dat myne Standvastigheid door Godszonderlinge Genade in 't minst heeft beginnen tewankelen. Dit alles, en noch meer, zegge ik, hebtgy met uwe Oogen gezien, en met uwe Ooren ge-hoort, en 't hadde UL. ook tot een genoegzaam Be-wys van myne opregte Bekeering kunnen strekken.Desniettemin heb ik dienstig geoordeelt UL. door ditopenbaar Getuigenis teneenemaal daarvan te verze-keren.Voorts vermane ik UL. zeer beminde Broedersin Christo JEsu, dat gy klockmoediglyk voortstaptop den Weg des Heere, noch ter rechter noch terslinker Hand afwykende; mits'er, gelykerwys maareen God, een Geloof, en een Doop, dus ook maareene Weg is, die ter Zaligheid leid. Dit is de Wowelken de eengeborene en Mensch-gewordene ZoonGods zelf ons heeft gewezen. Dit is de Weg, wel-ken uwe Voorvaderen nu over de zeventien hon-dert Jaren lang gewandelt, de Apostelen en Mar-telaren met hun Bloed besproeit, en de Harders derKerk en heilige Mannen met haare Leere, Deugdenen godzalige Werken gebaant hebben: Dit is, meteen Woord, de smalle Weg of Heirbane des Kruices,der Verstervingen, der Boetvaardigheden en Lyd-zaamheden, langs welken alle de Heiligen in het Rykdes Hemelsen Vaders hebben moeten ingaan. Deswagt u voor degeene, die UL. op nieuwe Wegen,gemakkelyke Wegen, breede, bedorve, en onzenVoorvaderen onbekende Wegen willen vervoeren,en door het Geloof alleen in den Hemel helpen.Wagt u voor zulke door niemand als door hunzel-ven gezondene nieuwe Leeraars. Laat u niet om-voeren