206 XXIII. Statutentwurf unter Propst Heinrich.
necesse erat, hec recusasse sciamus neenon hisce temporibus hecofficia nonnunquam eo diutius in ecelesie damnum vacatura timen-dum foret,') ideirco ad scolastriam et custodiam in posterum dia-conatus ordo sufficiat, ita videlicet ut tarn decanus quam scholasti-cus et custos in dictis ordinibus respective aut constituti et canonici 5capitularcs sint vel intra proximiora a iure statuta tempora adeosdem ordines promoveri valeant neenon gravitate, scientia etmorum honestate ceteris tarn in spiritualibus quam in temporalibusbono exemplo esse possint.
Kap. 16. Quamquam a primeva ecelesie nostre translatione 10canonici quoque ad continuarn et personalem residentiain paucisquürasdam diebus exemptis astricti fucrint, quo vero deinde tenipo-ris exigente ratione in mitiorem modum et tandem in dimidii annispatium relaxata est, 2 ) tarnen cum etiam ex hac diuturna vesidentiaplus damni quam comodi expectemus, eo cum hisce temporibus 15nonnullos, qui aut eruditione aut rerum gerendarum industria plusceteris pollent, amicorum auxilio ad catbedrales et nietropolitanasecclesias aspirare videamus, quibus acquisitis (cum utilius et hones-tius illic quam nobiscum morandum existiment) ob buiusmodi resi-dentie incornmodum ad nostrorum canonicatuum dimissionem tanto 20facilius commoveri possent, quo contingeret, ut dicti canonicatusconsanguineis et affinibus eorum plerumquc in iuvenili etate consti-tutis (prout bactenus partim fieri consuevit) dimitterentur, quodpersone abiles et idonee (sie), quas ecelesia nostra educasset,aliis postea plus usui esse experiremur; ideirco quo vires graves 25et preeipua experientia preditos ad nostre ecelesie amorem tantomagis alliceremus, dictum residendi canonicorum tempus ad uniusquartalis anni spatium (dumodo illud inter ambo saneti Michaelisfesta sive continuo sive interpellato temporis cursu absolutum fuerit)moderandum et restringendum utilius et ex usu ecelesie esse omnino 30visum est, prout eandem residentiain per presentes sie restringimus
') Im Eingang der Urkunde über die "Errichtung einer 4. Verweserei vom12. April 1638 (s. Nr. XXIV) wird gesagt, dass keiner der damaligen KapitnlarenPriester war. — Der Mainzer Domherr Wennemar von Bodehchwingh ver-zichtete 1602 auf das Dekanat von St. Burchard zu Würzhurg nicht zumwenigsten deshalb, weil er „mit nickten gesunnen' 1 war, sich zum Priesterweihen zu lassen; vgl die Monographie von Friedr. Schneider, Freiburg i. Br.1907 S. 83 ff.
'*) Interessant ist die Feststellung der Tatsache, dass sich in der ver-hältnismässig kurzen Zeit allen Statuten zum Trotz bereits die Übung einerbloss sechsmonatlichen Residenz eingebürgert halte; vgl. oben S. 160/.