3 .

De Laertii Diogenis fontibus.

(Rhein. Mus. Bd. XXIII (1868), S. 632—653, ebendaselbstBd. XXIV (1869), S. 181—228.)

I.

De Diocle Magnete.

Laertius Diogenes ut singularum solet philosophiaedisciplinarum decreta eis libri sui partibus explicare, ubide earum auctoribus disserit, praecepta Stoicorum Zenonisvitae his verbis usus subiecit VII. 38 xotvß 8s Ttspl nav-iov

TWV CJTÜ>1XÖ)V OOy[XOtTU)V SOO^S [AOt SV TO) ZyJVOUVO? si-siv ßtq> 8idxi xouxov xTiciTrjV ysvEaöat xi)? alpsaso)?. eaxi [Av ouv auxou xalxd irpoi’sypap.p.sva ßißXia ixo XXa, sv öle l^aDjasv d>? ou8eI? xwvOTfoixöiv. xd 8& Sofu-aTa xoiviö? eaxt xa8s. \s\e%&<D 8 1 sulxEipa^auov (SsTXEp xal strl xtuv d/./uuv iroistv EitoftaixEV. Cui pro-posito satisfacere ita instituit, ut primum de diversis apudStoicos totius philosophiae partitionibus exponeret: quamtris in partes dividendam esse omnes consentiunt. Vehe-menter vero inter nobiles atque ignobiles Stoicos de iustoordine dimicatum est, quo hae partes inter se deincepssequerentur: quorum nominasse satis est Zenonem ipsum,Chrysippum, Panaetium, Posidonium eiusque discipulumPhaniam, Eudromum, Archedemum, Diogenem Babylon ium,Eudemum, Diogenem Ptolemaeum, Zenonem Tarsensem,denique Apollodorum Ephelum 1 ), cuius partitio a Laertioservata est.

’) Omnes Codices verba ÄrcoMoSiupos 6 VcptVos exhibent: nisiquod F (Laurent, plut. LXVIIII 13 saecul. XII membr.) ItpiXos, N (cod.