574
Hs. 2, 58 d VON DER KRIEBSSEIN.
Ejn kriebßein zue ir dochter sprach,
Dye sye vnrecht gend sach:
Wölstu han der eren gang,
5 So were frölich mein gedang,
Wan so dir ist zue geen gach,
Dem zagel volgestu alles nach. *
Daz düncket mich ein große schäm.Deinem gange soltu werden gram,io Dye dochter sprach: muetter mein,
Laß sehen mich den gang dein!
Dye muetter sprach: daz tuen ich.
Da sie ganges Heißet sich,
Dye muetter hett dez gesworn,
15 Irs ganges het sie nicht verlorn.
Hs. 2,59 Da sie en wenig für sich kroch,
Der zagel fast hynden zoch,
Vnd wann ir waz zue geen gach,
Dem zagel volget sie hynden nach.
20 Dye dochter sprach: du lerest mich
Anders, dan du wilt Heißen dich.
Dye muetter sprach: dochter, sweig!Ffürbaß an deinem sieten pleib!
Ist hynder gang vns an geborn,
25 So ist mein lere gar verlorn.
Hye von jn dem KathoVyndet man geschrieben also:
Dem lerer übel an stat,
Tuet er, daz er verboten hat.
1. Vgl. Haupts Zeitschrift 7, 332. 26. Bei Zarncke s. 38