501
5
10
15
20
Hs. 2, 52
30
35
Vnd paiß jn so sere,
Daz er nicht mereGediehen mocht noch geleben,
Vnd begond da vil trat gebenDie flucht gegen dem walde.
Dye wynde begunden balde,
Den jungen son sie an lieffen,
Mangen piße tieffenBegonden sie ym geben,
Byz sie ym volle daz lebenHetten benvmmen.
Da mit waz der alt hyn kummenZu walde, da er vil wol genaß.
Wie liep ym der son waz,
Da ez ym gieng an die not,
Da verklagt er seins sons tot.
Wer nu wolffes trew hat,
Den sal man sehenden, daz ist mein rat.Wer sich zue gar an jn lat,
So ez an die rechten not gat,
So gesteet er nyeman bey.
Wie liep ym der man sey,
Er wil sein nicht engelten,
Vnd entweichet ym selten,
Dye weil er sein genießen mag.
Kumpt aber etwan der tag,
Daz er guet oder lebenAn die wag müeß geben,
Dez hat er keynen volleist.
Sein vil trewloser geistDer macht jn also plynt.
Hett er tausent stunt ein kynt,
Er gesweigt jn an rewe.
Keyner ganczen treuweDarf! er sich nicht versehen,
Wan ym ist übel geschehen,
Der den vngetreuwen manNicht wol entwichen kan.