I
391
Legem pone miclii, domine,
Hs. 42 ,311 Das Ich deinen willen mog Intelligere!
Sy lagen dy nieten piß auf dy preym lang,
Da las er Ir das quicunqne vult vncz mann dy meß gesang,5 Da ging sy für das closter,
Da sag sy Irn peichtiger. Sy sprach: Pater noster,Pater vnd confiteor, Ich was liechten froMit aim stolczen Schreiber In dulci Jubilo.
Nu lyß das de profundis vnd las dir nit lait sein!
10 Aber Imber findest ain.
Getraw mir wol, des pit Ich dich,
Vnd hab mich In dem willen dein,
Wan was du will, das bil Ich auch scholt ich . . .Etzban cum manibus15 Het Ich gern solatium;
Thet das fructus ventrisVnd precht nymant scandaliun.
Mir liebt das gaudeamusZw Zeiten sere verissime,
20 Thet das puer natus,
Das schendet man sepissime.
Wer es nu pecatum,
Als uns lernen doctores,
Der sei der heyligen patrum25 Komet nit ad celi fores.
Wer es nu Insanum,
Es teten nit dy medici;
Sy schauen all solaciumVnd sind gar ser salubrici.
30 Wer es nu verecundia,
Es theten nit probi homines.
Ich schecz, es sey cum fabula,
Es erdencken Inpotentes ’
Vnd dy alten clerici,
35 Dy sagen Irn filialibus,
3. ? lasen. 7. Fichard: Pater mi eonflteor. 13. ? wil auch ich. ? soltauch ich. 14. Hier beginnt wohl ein neues licd. 16. ? Das tet nicht.20. ? das nicht. 24. ? Die. 25. ? kamen. 35. ? filiabus.