PARADOXA.

97

ral

%

u

tt"

m,

tatt.

l.lh

Ult.

■ miittuMB*10M1)iStO*leetni.

in#

M

iitsfc

lecm'i®

Still«"

[IjOlil 1

(fpllil*

nülx'»

iQ>

wf

h f>

&

jrftimanda funt, quam illa, quac fnnt peea«»ise. Qai%igitur (fi quidem, nt quisque, quodplarimi fit, pofiideat, ita ditlflimus babendusfit) dubitet, qa!n in virtute divitiac fint ? quo-niam nulla poffeffio, nulla vis auri & argen-tl, pluris, qnam virtns, aeftimanda eft. ü diijimmortales! non intellignnt homines, qnammagnum ve£tigal fit parfimonia. Venio enimjam ad fumtaofos; relinquo iftum quaeftuo-furn. Capit alle ex fuis praediis fexcenta fe-ftertia; ego centenaexmeis: illi auratateäain villis, & fola marraorea facienti, & figna,tabulas, fupelle&ilem, & veftem infinite con-cnpifcenti, non modo ad furotumille eft fro*ftus, fed etiam ad foenus, exignus. Ex meotenui ve&’gali, detraftis fumptibus cupldita«Hs, »liquid etiam redundabit. Uter igitur eilditior, eui deeft, an cui fuperat.? qui eget, anqni abundat? cujus poffeffio quo eft inajor,eo plus requirit ad fe tuendatn; an quae fuisfe viribus fuftinet ? Sed qaid ego de nie lo-quor, qui morum ac teaporum viiio aliquan-tum etiam ipfe fortaffe in hujns feculf erro-re verfer ? M’. Manillus patrnm noftrorummemoria (ne femper Curios & Lufcinos lo*qnamur) panper tandem fuit: habuit enim«diculasin Carims, & fundum in Labicano»Opp. Phil, T. V. G