DE AMICITIA.

57

rum hominum, Id eft, fapientium, (de haedico fapientia, quae vldetur in hominem ca-dere poffe,) ad leves amicitias deflexit ora-tio. Quamobretn ad illa prima redeamns, ea-que ipfa concludamns aliquando.

Virtus,virtus, inquam, C. Fanni, & tu, 2 7Q. Mu.ei, & conciiiat amicitias, & confervat.

In ea eftenim convenientia reram, in ea fta-bilitas, in ea conftantia: quae cum fe extu-lit, & oftendit lnmen fuum, & idem adfpexitagoovitque in alio; ad id fe admovet, vicif-fimqne accipit illnd, quod in altero eft; exquo eorum exardefcit five amor, five amici-tia: utrumque enim diftum eft ab amando;amare antem nihil aliud eft, nifi enm ipfnmdiligere, quem ames, nulla indigentia, nullautilitate quaefita. Quae tarnen ipfa efflorefcit 101ex amicitia, etiam ft tu eam minus fequutus£s, Hac nos adolefcentes benevolentia fenesillos L. Paullum, M. Catonem, C. Gallum,

P. Naficam, Ti. Gracchum, Scipionis noftrifocerum, dileximus; haec etiam reagis elucetinter aequales, ut inter me, & Scipionem, L.Furium, P, Rupilium, Sp. Mummium. Vicif-fim autem fenes in adolefcentiure caritateac«quiefcimus; ut in veftra, ut in Q. Tuberoni».Equidem etiam admodum adolefcentis, P. Ru-

»5 .