DE AMICITIA.

sl

i :n i

!►!

KÜt

il*,

«31

o£y

iiri«

»a< |

«fu I

tcrit |

da*

Itfö 1

iß»

i» C 3 *,iM 5 *

P*

(dm 1 !

ex fe natos ita amant ad quoddam tempus,

& ab eis ita atnantur, utfacile earam fenfusappareat. Quod in homine mnlto eft eviden-tius. Primum ex ea caritate, qux eft internatos & parentes; qux dirimi, niii detefta-bili fcelere, non poteft. Deinde, cum fimilisfenfus exftititamoris, ft aliquem nafti fumus,cnjus cum moribns & natura congruamus,quod in eo quafi lumen aliquod probitatis &virtutis perfpicere videamur. Nihil eft enim 2 $amabilius virtute; nihil, quod magis alliciatxd diligendnm; quippe cumpropter virtutem& probltatem eos etiam, quos nunqnam vi-dimus, quodam modo diligamus. Quis eft,qui C. Fabricii, M’. Curii non cum caritatealiqua & benevolentia memoriam ufarpet,quos nunqnam viderit? Quis autem eft, quiTarquinium Superbu.m, qui Sp. Caftium, Sp,Maelium non oderit? Cum duobus ducibusde imperio in Itaüa decertatum eft, Pyrrho& Hannibale : ab altero, propter probitatem ‘ejus, non nimis alienos animos habemus;alterum propter crudelitatem femper hxc ci-vitas oderit. Quod fi tanta vis probitatis eft,ut eatn vel in eis, quos nunqnam vidimus, ^vel, quod majus eft, in hofte etiam diliga-tnus; quid rnirum, ii animi hominum move-B 3