DE SENECTUTE. 363

videor, quo ab ea propius abfutn. Ego ve-ftros patres, P. Scipio, tuque, C. Laeli, viro«clarifiimos, mihique amiciffimos vivere arbi-tror; & eam quidem vitam, quze eft fola vi-ta nominanda, Nam, dum funaus in bis in-clufi compagibus corporis, munere quodamneceflitatis, & gravi<lpere perfungimur: eftenim animus cceieftis ex altißimo domiciKodepreffus, & quafi demerfus in terram, lo-cum divinae naturae, aeternitatique contra-riam. Sed credo, deos immortales fparfifleanimos in Corpora humana, ut effcnt, quiterras tuerentur, quique cceleftium ordinemcontemplantes, imitarentur eum vitae modoatque conftantia. Nec me folum ratio acdif-put&tio impulit, ut ita crederem; fed nobi-litas etiam fuounorum philofophorum & au-ftoritas.

Audiebam Pythagoram, Pythagoreosque,incolas paene noftros, qui effent Italici phi-lofophi quondam nominati, nunquam dubi-tafie, quin ex univerfa mente divina deliba-tos animos haberemus. Demonftrabantur mi-hi praeterca, quae Socrates fupremo vitae diede imTiortalitate anitr.orum diiTeruifiet, is,qui effetomnium fapisntifiimus oraculo Apol-linis judicatus. Quid multa V £c mihi per-