DE SENECTUTE.

359

quam videtur, in quo eit aliqoid extremom.Cum enim id advenit, tune illud, quod prae-teriit, effluxit: tantum remanet, quod vir-tute &re&e faftis confecutus fis. Horae qui-dem cedunt, & dies, & menfes, &anni; necpraeteritum tempus unquam revertitur; nec,quid fequatur, feiri poteft. Quod cuique tera-poris ad vivendum datur, eo debet effe con-tentus. Neque enim hiftrioni, ut placeat, per- 70agenda eil fabula, modo, in quocunque fue-rit aftu, probetur; neque fapienti ufque adPlaudite vivendum. Breve enim tempus aeta-tis, fatis eil longum ad bene honeileque vi-vendum. Sin proeeßeris longius, non magisdolendum eft, quam agricolae dolent, praeter-ita verni temporis fnavitate, aeftatem au-tumnumqne venifie. Ver enim, tanquam ado-lefcentiam fignificat, oftenditque fruftos fu-turos: reliqua tempora demetendis fruftibus& percipiendis accommodata funt, Fruftus7iautem ftneftutis eft (ut fsepe dixi) ante par-torum bonorum memoria & copia. Omniavero, quae fecundum naturam fiunt, funt ha-fcenda in bonis. Quid eft autem tarn fecun-dnm naturam, quam fenibus emori? quodidem contingit adolefcentibus, adverfante &repugnaute natura, Itaque adolefcentes mo-

Z 4