DE SENECTUTE.

35?

Hi

lü»

ids;

kv

«t

!bs»

„I

ItlU

Uw,

sqm

MB®

u.»»'*piö?■pÜti

&

4&

»*

J.

©mnis offenfio eft. Quae tarnen omnia dulcio-ra funt & moribns bonis, & artibus; idquetum in vita, tum in fcena intelligl poteft exiis fratribus, qui in Adeiphis funt. Quanta inaltero duritas, in altero comitas! Sic fe reshabet: ut enim non omne vinum, fic non om-nis setas vetuftate coacefcit. Severitatem infeneftute probo, fed eam (ficut alia) rcodi-cam; acerbitatem nullo modo. Avaritia verofenilis quid fibi velit, non intelligo. Poteft 6 ®enitn quidquam effe abfurdius, quam, quominus viae reftat, eo plus viatici querere?

Quarta reftat canfa, quae maxime angere 19atque follicitam habere noftram Kitatem vi-detur, appropinqurtio mortis; quac certe afeneftute non poteft longe abefie, O mife«rum fenero, qui mortem contemnendam eftein tarn longa aetate non viderit! quae aut pla-ne negligenda eft, ft oronino exftinguit ani-musn; aut etiam optanda, ft aliquo eum de-ducit, ubi fit futurusmternus. Atquitertiumcerte nihil inveniri poteft. Quid igirur time- 67am, ft aut non mifer poft mortem, aut bea-tus etiam futurus fum? quamquam quis efttarn fiultus, quam vis fit adolefcens, cul fitexploratum, fe ad vefperum efte vifturum ?quin etiam actas illa mnlto plures, quam no-Z 3