322

CATO MAJOR

Praeterita enim aetas, quam vis longa, cumeffluxiffet, nulla confolatione permulcere pof-5 fet ftultam fene&utem. Quocirca fi fapienti-am meam adtnirari foletis, (quae utinam dig-na effet opinione veftra, noftroque cognomi-ne!) in hoc fumus fapientes, quod naturamoptimam ducem, tanquam deum, feqnimur,eique paremus; a qua non verifimile eü, cumceterae partes aetatis bene defcriptae iint, ex-tremum aftam, tanquam ab inerti poeta, effenegle&um. Sed tarnen neceffe fuit, effe ali-quid extremum, & tanquam in arborum bac-cis terraeque frugibus, maturitate tempeftivaquaü vietum & caducum; quod ferendum eil;molliter fapienti. Quid enim eff aliud, gigan-tum modo bellare cum diis, nifi naturae re-6 pugnare? Laelius . Atqui, Cato, gratiflimumnobis, ut etiam pro Scipione pollicear, fece-ris, ii, quoniam fperamus (volumus quidemcerte) fenes fieri, ante multo a te didiceri-mus, quibus facillime rationibus ingravefeen-tem aetatem ferre poffimus, Cat. Faciam ve-ro, Laeli, praefertim ii utrique veftrum, utdicis, gratum futurum eil. Scip. Volumusfane, nifi moleftum eft, Cato, tanquam ali-quant viam longam confeceris, quam nobisquoque ingrediendum fit, iftne, quo perve-nifti, videre, quäle fit.

lnterf* i 1

i

j bcikhseit; tt

sseUffl!'üitarucii:i colpiiieveoiins uto;inäoteisiicolii |»eutoisosoii q\iiteilte: i

te«; fei

«Kat/i

te Sed ft

|>rope S ;