LIBER I.

a M«i*

***«,

k;:

oiaitiliuingnit Wn

:rtü 'i'£

ari.lf?

itfö?«

.{r.i » ; -■^rrw*ur:>' ^

.ui jaf'

jj***

(•;

poft confobrinorum, fobrinorumque; qui, cumuna domo jam capi non poflint, ln alias do-mos, tanquam in colonias, exeunt. Sequun-tur connubia & affinitates; ex quibus etiamplures propinqui; quae propagatio & fobo-les origo eftrerumpublicarum. Sanguinis au-tem conjun&io, benevclentia devincit homi-nes & caritate. Magnum eft enim, eadetn ha-bere monumenta majorum, iisdem uti facris,fepulcra habere communia. Sed omnium io-cietatum nulla praeftantior eft, nulla firmier,quam cum viri boni, moribus fimiles, funtfamiliaritate conjunfti. lllud enim honeftum,(quod faepe dicimus,) etiam fi in alio cerni-’mus, tarnen nos movet, atque illi, in quo idineffe yidetur, amicos facit. Et quamquam 55omnis virtus nos ad fe allicit, facitque, uteos diligamus, in quibus ipfa ineffe videatur;tarnen juftitia & liberalitas id maxime efficit.Nihil autem eft amabilius, nec copulatius,quam morum fimilitudo bonorum. In quibusenim eadem ftudia funt, eaederoque volunta-tes, in his fit, uta;quequisquealtero delefte-tur, ac feipfo; efficiturque id, quod Pytha-goras ultimum in amicitia pntavit, ut unusfiat ex pluribus. Magna etiam illa commu-nitas eft, quae conficitur ex beneficiis ultro