LIBER I.

129

^ Ot)

:.Ui,

-’i^i^■,q»«dqwa,de {ii.

i'.ttUEtlitt &i ilqmin;«h&i»1341 t«:ti» !•ittfil*ijlllli

.Sn:«*

yiit#

0t#

rt^

i» ^

i**

QK

Qjioniam igitur duobus generibas inju-ftitiae propofitis, adjunximus caufas utrius-que generls, easque res ante conftitui/nus,quibus juftitia continetur; facile, quod cu-jusque temporis officium fit, poterimus, nifinosmetipfos valde amabimus, judicare. Eft 3°enim difficilis cura rerum alienarum; quam-quatn Terentianus ilie Chremes hiimani ni-hil a fe iliennm piitat: fed tarnen, qnia ma-gis ea percipimus atque fentimus, quae no-bis ipfis aut profpera, aut adverfa eveniunt,quam illa, quae ceteris, quae quafi longo in-tervallo interjefto videmus; aliter de illis,ac de nobis, judicamus. Quocirca bene prae-cipiunt, qui vetant quidquam agere, quod du-bites, aequum fit, an iniquum. Aequitas enimlucet ipfaperfe: dubitatio cogitationem figni-ficatinjuriae. Sedinciduntfaepetempora, cumea, quae maxime videntur dignaeffejufto ho- 3 tmine, eoque, quem virum bonum dicimus,commutantur,fiuntquecontraria; ut non red«dere depofitum, etiam promiffum non facere,quaeque pertinent ad veritatem, & ad fidetn,ea migrare interdum, & non fervare, fit ju-ftum. Referri enim decet ad ea, quae propo-fai in principio, fundamenta juftitiae: pri«mnm, ut ne cui noceatur; deinde, ut com-OpptPhiL T. IV. I

I

(

\