LIBER I.

12t

‘^Ufc

L U;|(,

^•**»15

itU, k\hdMtptt'.ran, 4ij.lät.’ii,

ukn, 4

llfiliS'ibitte i(ttfciisutau

je**!«"

eirU" 3 **

I

jp'ö

Hilft*a, 111,1

ja,»» 11 ®

quo animi tnagnitudo exfiftit, humanarum-que rerum contemtio. Nec vero illa parva i 4vis naturae eil rationisque, quod unum hocanimal fentit, quid fit ordo; quid fit, quoddeceat; in faftis di&isque qui modus. Ita-que eorum Ipforum, quae adfpeftu fentiun-tur, nullum aliud animal pulchritudinem, ve-nuftatem, convenientiam partium fentit:quam fimilitudinem natura ratioque ab ocu-lis ad animum transferens, multo etiam ma-gis pulchritudinem, conilantiam, ordinem inconfiliis faftisque confervandum putat; ca-vetque, ne quid indecore, efFeminateve faci-at; tum in omnibus & opinionibus, & faftis,ne quid libidinofe autfaciat autcogitet. Qui-bus ex rebus conflatur & efficitur id, quodquasrimus, honeftum; quod etiam fi nobili-tatum non fit, tarnen honeftum fit; quodquevere dicimns, etiam fi a nullo laudetur, na-tura eile laudabile.

Formam quidemipfam, Marce fili, & tan-quam faciem honefti vides; quae fi oculis cer-neretur, mirabiles amores (ut ait Plato) ex-citaret fui, Sed omne, quod honeftum eft,

Jd quatuor partium oritur ex aliqua. Aut enimin perfpicientia veri follertiaque verfatur;aut in hominum focietate tuenda, tribuendo-

H 5