PHILIPPICA X.

239

Hi

H

fysi»

'1 Mi

ffiriigü.!sstil'a0) i«

Bviia

ftik

’iittfrp/i-tof»apc \i'i te-

JMltßt

itet

, ms'tW0

) $

0 t'

si* 5

'H

&

ie profpicere reipublicse; aut ii, qui omniaverentur, nimium effe timidi; ne illorumfunulatio, horum obfit ignavia. Quae (ma- islum !) eft illa ratio, femper optimis cau-fis veteranorum nomen opponere ? quorumetiamfi ample&erer virtutem, ut facio, ta-rnen, fi effent arrogantes, non polTem ferrefaftidium. An nos conantes fervitutis vin-cula rumpere, impediet, fi quis veteranosid nolle dixerit ? non funt enim, credo, in-numerabiles , qui pro communi libertate ar-ma capiant. nemo eft praeter veteranos mi-lites , qui ad fervitutem propulfandam in-genuo dolore excitetur. Poteft igitur ftarerespublica, freta veteranis, fine magno fub-fidio juventutis ? quos quidem vos liber-tatis aajutores complefti debetis ; fervitu-tis auftores fequi non debetis. Poftremo 19(erumpat enim aliquando vera & me dignavox) fi veteranorum nutu mentes hujus or-dinis gubernabuntur, omniaque ad eorumvoluntatem noftra difta, fafta referentur;optanda mors eft , quae civibus Romanisfemper fuit fervitute potior. Omnis eft mi-fera fervitus : fed fuerit quaedam neceffa-ria: ecquodnam principium putatis liberta-tis capeffendae ? an, cum illam neceffarium