PHILIPPICA II.

“9

mani. num etiam tuum de aufpiciis judiciuminteritus Casfaris fußulit ? Sed incidi in idtempus, quod iis rebus, in quas ingrefla eratoratio, praevertendum non eft. Quae tua fu-ga? quae formido illo die? quae propter con-fcientiam fcelerum defperatio vitae ? cum exillafuga, beneficio eorum, qui te, ii fanuseffes, falvum eile voluerunt, clam te damumrecepißi ? 0 mea fruftra femper veriffima 89auguria rerum fttturarum ! Dicebam illis inCapitolio liberatoribus noßris, cum me ad teirevellent, utad defendendam rempublicamte adhortarer , quoad metueres, omnia tepromiffurum: fimul ac timere defiiffes, fimi-lem te futurum tui. Itaque , cum cetericonfulares'irent, redirent, in fententia manfi:neque te illo die, neque poftero vidi; nequeullam focietatem optimis civibus cum impor-tuniflimo hofte fcedere ullo confirmari poflecredidi. Poft diem tertium veni in aedemTeiluris, & quidem invitus, ctun omnes adi-tus armati obfiderent. Qui tibi dies Ille, M. 90Antoni, fuit? Quam quam mihifubito inimi-cus exßitifii : tarnen me tui miferet, quodtibi invideris. Qui tu vir, dii immortales! 36& quantus fuifles, fi illius diei mentem fer-vare potuiffes! pacem haberemus, quae erat