PHILIPPICA II.

5i

tiae permanere. Sed & ego, quid Ille, & 'contra Ille, quid ego fentirem & fpe&arem,videbat. Ego incolumitati civium primum,

& poftea dignitati ; Ille praefenti dignitatipotius confulebat. quod autem habebat uter-que quod fequeretur, idcirco tolerabiliorerat noftra diffenfio. Quid vero Ille lingu- 39laris vir, ac paene divinus de me fenferit,fciunt, qui eum Pharfalica fuga Paphumprofecuti funt. numquam ab eo mentio deme, nifi honorifica; nifi plena amicifiimi de-fiderii, cum me vidiffe plus fateretur , fefperaviffe meliora. Et ejus viri nomine meinfeäari audes, cujus me amicum, te fefto-rem effe fateare ? Sed omittatur bellum il- l6lad, in quo tu nimium felix fuifti. Ne jo-cis quidem refpondebo, quibus me in caflrisufum effe dixifti. Erant lila quidem caftraplena curse: verumtamen homines quamvisin turbidis rebus lint, tarnen, fi nv>do ho-mines funt, interdum animis relaxantur.Quod autem idem mceftitiam meam repre- 4°hendit, idem jocum : magno argumento eff,

*ue in utroque fuiffe moderatum.

Hereditates mihi negafti venire. Utinamboc tuum verum crimen effetl plures amici•“ei, & neceffarii viverent. Sed qui iftuc. D 3