PRO M. MARCELLO. 315

^ eadem caufa, in qua ego fuiffem, non in ea-dem effe fortuna: nee mihi perfuadere pote-ram, nec fas eile ducebam, verfari me innoftro veteri curriculo, illo semulo atque. - Imitator® ftudiorum ac laborum meorum,

' *• quaii quodam foeio , a me & comite diftra-fto. Ergo & mihi, & meas priitinas vitseconfuetudinem, C. Csefar, interclafam ape-ruiiti, & his omnibus ad bene de omni re«publica fperandum , quafi fignum aliquod«I, fuftulifti. Intelleftum eft enim, mihi qui- 3!«s dem in multis, & maxime in me ipfo , fedtt» paulo ante omnibus, cum M. Marcellum fe-p natui, populoque Romano concefiifti, com«an memoratis praefertim offenfionibus, te auclo-11» ritatem hnjus ordinis, dignitatemque reipu-ua blicae tuis vel doloribus vel fufpicionibus an-jci, teferre. Ille quidem fruftum omnis vitaeanteaftae hodierno die maximum cepit, cumf! furnmo confenfu fenatus, tum praeterea ju-^ dicio tuo graviffimo & maximo. Ex quo$ profe&o intelligis, quanta in dato beneficio„f, fit laus, cum in accepto tanta fit gloria. Eftvero fortunatns ille, cujus ex falute non mi-nor paene ad omnes, quam ad ipfum Venturafit, laetitla pervenerit. quod ei quidem me-

ff

rito, atque optimo jure «jontigit. Qais enim4