I

DE PR0V1NCIIS CONSVLAR. m

■s

^Jffi

fiieaI id fjyoirtio,»; ß'iu»r dt;,irai, an:le vidti*C.C*i.

•t, qatÄ1,K*

Ali®

•0**

*,t#

tptsfii

ift'

in disjunttione fententire conjun&i tarnenamicitia maneremus. Conful ille egit easres, quarum me participem effe voluit: qui-bus ego fi minus affentiebar, tarnen illiusmihi judicium gratum effe debebat. me ille,ut quinquevlratum acciperem, rogavit: mein tribus fibi conjun&ilfimis conlularibus effevoluit: mihi legationem, quam veilem, quan-to cum honore veilem , detulit: quae egoomnia non ingrato animo, fed obftinationequadam fententiae repudiavi: quam fapien-ter, nondifpnto; multis enim non probabo:conftanter quidem, & forriter certe: quicumme firmiflimis opibus contra fcelus inimico-rum munire, & populäres impetus populär!praefidio propulfare poffem, quamvis exci-pere fortunam, fubire vim atque injuriammalui, quam aut a veftris fanftiffimis wen-tibus difiidere, aut de meo flatu declinare.Sed non is folum gratus debet effe, qui ac-cepit beneficium, verum etiam is, cui pote-ftas accipiendi fuit. Ego illa ornamenta,quibus ille me ornabat, decere me, & con-venire iis rebus, quas gefferam, non puta-bam. lllum quidem amico animo me habe-re eodem loco, quo principem civem, fuumgenerum , fentiebam. 1 raduxit ad plebem