ao6 EP IST. AD ATTICVM

quo uno animus alitur. Sed, quaefo, quidex ifta acuta & gravi refertur ad tAoj ? fedlonga oratio eft, & tu occupatus in meo qui-dem fortaffe aliquo negotio; & pro ifto affofole, quo tu abufus es in noftro pratulo, ate nitidum folem unftumque repetemus. Sedad prima redeo. Librum, fi me amas, mitte.Tuus eft enim profe&o, quoniam quidem eftmiffus ad te. Chreme, tantumne ab re taaeß otii tibi, ut etiam Oratorem legas ? ma-fte virtute! mihi quidem gratum, & erit gra-tius, fi non modo in libris tuis, fed etiamin aliorum per librarios tuos Ariftophanemrepofueris pro Eupoli. Caefar autem mihi ir-ridere vifus eff quaefo illud tuum, quod erattvTnv&<; & urbanum. Ita porro te fine curaeffe jufiit, ut mihi quidem dubitationemomnem tolleret. Atticam doleo tarn diu: fedquoniam jam fine horrore eft, fpero effe, ut«olumus.

«fff

täte»

;iifi

2Üx5

at;i

sna;e etil•rofo

CICERO ATTICO S.

7. Q v a e defideras, omnia fcripfi in codi-cillis, eosqueEroti dedi, breviter, fed etiamplura, quam quseris; in iis, de Cicerone:cujus quidem cogitationis initium tu mihiattulifti. Locutus fum cum eo liberaliffime;

anii

ttSi

*pn

ticj

«it

Hi