i Ö2 EPIST. AD ATTICVM

CICERO ATT ICO S.

• 6 . Sollicitvm effe te cum de tuis

communibusque fortunis, tum maxitne deme ac de dolore meo, fentio: qul quidem ^dolor meus non modo non minuitur, cum f > l ’ ^focium fibi adjungit dolorem tuum, fed *1°!'etiam augetur. Omnino pro tua prudentiafentls, qua confolatione levari maxime pof- mbl* 1fim. Probas enirn meum confilium, negas- f m ‘que mihi quidquam tali tempore potius fa-ciendum fuiffe. Addis etiam , ( quod etfi 'pmihi levias eft, quam tuum judicium, tarnen o®non eft leve,) ceteris quoque , id eft, qui i: w®J pondus habeant, faftum. noftrum probarf. Cj

Id fi ita putarem, levius dolerem. Crede, itian■inquis , mihi. Credo equidem: fed fcio , iqquam cupias ir.inui dolorem meum. Me dif- :orceffiffe ab armis, nunquam poenituit: tanta aut,erat in illis* crudelitas, tanta cum barbarisgentibus conjunftio, ut non nominatim, fed ,generatim profcriptio effet informata; ut jam ^ Romnium judicio conftitutum effet, otnniumveftrum bona prsedam effe iliius viftorisc; ^veftrum, plane dico: nunquam enim de te ^* Ipfo, nifi crudeliffime, cogitatum eft. Qua- ^re voluntatis me rr.eae nunquam poenitebit: ^