l6o EPIST. AD ATTICVM

Fugi adhuG omne munus, eo magis, quod!ta nihil poterat agi, ut mihi & meis rebusaptum eilet. Quid fit geftum novi, quaeris:ex lfidoro fcire poteris: reliqua non viden-tur effe difficiliora. Tu id velim, quod fdsme maxime veile, eures, ut feribis, ut fa-cis. Me conficit follieitudo , ex qua etiamfumma infirmitas corporis : qua levata, erouna cum eo, qui negotium gerit, eftque infpe magna. Brutus amicus in caufa verfa-tur acriter. Haftenus fuit, quod caute ame feribi poffet. Vale. De penfione alte-ra, oro te, omni cura confidera, quid fa#*ciendum fit, ut feripfi ils litteris, quas Pol-lex tulit.

jiii 1

i*

jä#!

«ton»

CICERO ATTICO S.

iio riii.fti

•r ineÜiB IiisoiTo

5. Qvae me caufae moverint,quam acer-bae , quam graves, quam novae, coegerint- ‘ r>t ®que impetu magis quodam animi tui, quam ' Utl!cogitatione, non poffum ad te fine maximo ^ *dolore feribere : fuerunt quidem tanta - , ut **quod vides, effecerint. ltaque nec quod adte feribam de meis rebus , nee quod a te ,Ce *petam, reperio. Rem & fiimmam negotii vi-des. Equidem ex tuis litteris intellexi, & iis, '*0#quas communiter cum alfis feripfifti, & iis»

quas