x6 EPIST. AD ATTICVM

fuit? ut meutn judicium reprehendi a Quin«to fratre , vulgoque ab omnibns mallem,quam illum non efferre laudlbns; Cicerones«que noftros meo potias labore fubdoceri,quam me allumvis magiftrum quaerere. Adquem ego quas lltteras, dii immortales 1 mi-feram? quantum honoris fignificantes?quan«tum amoris? Dicaearchum mehercule, autAriftoxenum diceres arcefli , non unumomnium loquaciflimum & minime aptum addccendum. Sed eit memoria bona. Me dieeteffe wieliore. Quibus litteris ita refpondit,ut ego nemini, cujus caufam non reciperem.femper enim, ß potero ; fi ante fufcepta caufanon impediar. Nunquatn reo cuiquam, tarnhumili, tarn fordido, tarn nocenti, tarn alle-no, tarn praecife negavi, quam hic mihi,plane fine ulla exceptione praecidit. Nihilcognovi ingratius ; in quo vitio nihil malinon ineft. Sed de hoc nimis multa. Ego na-vem paravi: tuas lltteras tarnen exfpefto; utfciam , quid refpondeant confultationi mex.Sulmone C. Attium Pelignum aperuiffe An-tonio portas, cum effent cohortes quinque;Q. Lucretium inde effagifie, fcls : Cnxumire Brundifium defertum. Confe&a res eft.

CICERO