2 9 o EPIST. AD ATTICVM

CICERO, ATTICO S.

\

3. n nte diem vm Id. Decemb. Hercu- ^lanum veni, & ibl tuas litteras legi, quasPhilotimus mihi reddidit: e quibus hanc pri- $mo afpeftu voluptatem cepi, quod erant a iS®te ipfo fcriptae: deinde earum accaratiffima ®'’ ediligentia futn mirum in modum deleftatus. jio 1Ac primum illud, in quo te Dicaearcho af- teilfentiri negas, etli cupidiilime expetitum a hi turee f;t, & approbante te, ne diutius anno in atiliiprovincia effem, tarnen non eft noftra con- etiantentione perfe&um. Sic enitn fcito, verbum cmin fenatu faftum effe nunquam de ullo nof- letrutp, qui provincias obtinuimus, quo in his ei]diutius , quam ex fenatusconfulto manere- tenmus; ut jam ne iftius quidem rei culpam fu- mftineam, quod minus diu fuerim in provin- ^0cia, quam fortaffe fuerit utile. Sed, quid fi fcihoc melius ? faepe opportune dici videtur, utin hoc ipfo. Sive enim ad concordiam res «adduci poteft, five ad bonorum viftoriam; : cdutriusvis rei me aut adjutorem velim effe, f e jaut certe non expertem. Sin vincuntur boni; f [r jubicunque effem, una cum iis vittus effem. jjjQuare celeritas noftri reditus 1«,

debet effe. Quodff ifta nobis cogitatio ds ^