374 EPIST. AD ATTICVM

incredibili felicitate difcefferunt; fublata du- !bitatio eft. Videbam fermones: hui! fratrem nreliquit? num eft hoc non plus annum obti-nere provinciam? quid, quod fenatus eos vo- fl*luit praeefie provinciis, qui non praefuiffent?at hic triennium. Ergo haec ad populum.

Quid, quae tecum? nunquam elfem fine cu- jÜl 1ra> ft quid iracundius, aut contumeliofius, g.®aut negligeutius; quae fert vita hominum. ja,Quid, fi quid filius puer, & puer bene fibi jttefidens ? qui eflet dolor ? quem pater non di- ja,mittebat; teque id cenfere molefte ferebat. iwiiAt nunc Ccelius, non dico equidem, quid ege- U «rit; fed tarnen multo minus laboro. Adde desillud, Pompejus, eo robore vir, iis radicifcus, »t|Q.Caßium fine forte delegit, Caefar Antonium: Jj]

ego forte datum offenderem? ut etiam inqui- bfareret in eum, quem reliquiflem ? Hoc melius; p®& hujus rei plura exempla: feneftuti quidem y |noftrae profefto aptius. At te apud eum, dii ■ ^boni! quanta in gratia pofui? eique legi lit- J,(teras non tuas, fed librarii tüi. Amieorumlitterae me ad triumphum vocant, rem a no- ybis , ut ego arbitror, propter hanc vahyys-vetsfxv noftram, non negligendam. Quare tuquoque, mi Attice, incipe id cupere; quo , ^nos minus inepti videamur.