156 EPIST. AD ATTICVM

Jii

nulla efle poteft tanta, ut interrumpat iter 1amorlsnoftri & oftieii mei. Nam ut veniRo- ^mam, iterum nunc fum eertior faftus, effe,cui darem litteras. ltaque has alteras dedi.

J« j

Prioribus tibi declaravi, ad ventus nofter qua- ^lis fuiffet, & quis effetftatus, atque omnes ,res noftrae quemadmodum effent, ut in fe- ,!flicundis, fluxae, ut in adverfis, bonae. Poft rJillas datas litteras fecuta eft fumma conten« ^tio de domo. Diximus apud pontifices pridie 100Kal. Oftobres. Afta res eft accurate a no-bis: & li unquam in dicendo fuimus aliquid, 335 ^

aut etiam, fi nunquam alias fuimus , tum iprofefto dolor & magnitudo vim quandamnobis dicendi dedit. ltaque oratio juventuti F®noftrae deberi non poteft; quam tibi, etiamfi, ceripon defideras, tarnen mitto cito. Cum pon- mtifices decreffentita, si seqve popvei ip®

JVSSV, SEQVE PLEB1S SCITV, ISQ V I SE DEDICASSE DICEEET, SO* Pi i»MISATIM EI REI PRAEFECTVS ES« WSET, SEQVE POPVLI JVSSV, AVT i®tHPEEBIS SCITV ID FACERE JVSSVS ^esset; videri posse sine reu-

GIONE EAM PARTE» AREAE Mp ; Wl

restit vi; mihi fafta ftatim eft gratula« jütBjtio. Nemo enim dubitabat, quin domus noe" ^