LIBER II.

\

103

^ temperantiam illorum furous experti, quiCa-

jaJ |

toni irati omnia perdiderunt. fed ita lenibus^ uti videbantur venenis, ut poffe videremur^ fine dolore interlre. nunc vero fibilis vulgi,fermonibus honeftorum, fremitu Italiae, ve-^ reor ne exarferint. Equldem fperabam, ut^ fi fiepe etiam loqui tecum folebam, fic orbemK > reipublicae efie converfum, ut vix fonitum-Act audire, vix impreffam orbitam videre poffe-mus; & fuilTet ita, fi homines tranfitum tem-uiiii peftatis exfpeftare potuiffent: fed cum diuand occulte fufpiraffent, poftea jam gemere, adim' extremum vero loqui omnes & clamare cce-iteis perunt. Itaque Ille amicus notier, infolenstafi infamiae, femper in laude verfatus, circum-jtji; fluens gloria, deformatus corpore, fraftusanitno, quo fe conferat, nefcit: progreffumpraecipitem, inconftantem reditum videt: bo-^ nos, inimicos habet; improbos ipfos , non$0 amicos. Ac vide mollitiem animi. non tenui11 lacrimas, cum illum ante v 111 Kal. Sext.jjd vidi de ediftis Bibuli concionantem: qui an-( -pd tea folitus effet jaftare fe magnificentiflimeg,; illo in loco, fummo cum amore populi, cun-... ftis faventibus. Ut Ille tum humilis, ut de-• miffus erat! ut ipfe etiam fibi, non iis fo-^ lum, qui aderant, difplicebat! O fpeftacu-

,r ' G 4