DE -DIVINATIONE

quam natura ipfa fentiamus? aut nefcio quiille divinus, fi oculfs captus fit, ut Tirefiasfuit,poff;r, quae alba fint, quae nigra, dicere?aut, fi furdus fit, varietates vocum, aut mo-dos nofcere? Ad nullam igiturearum rerutr,quae fenfu accipiuntur, divinatlo adhlbetur.Atqui ne iis quidem rebus, quae arte traftan-tur, divinatione opus eft. EtenJin ad aegrosnon vates, aut harmlos, fed ncedicos folemusaddueere. Nec veroqul fidibus, aut tibiis utivolunt,abharufpIcibusacdpiuntearumtrafta-io tionem, fed a muficis. Eadem In litteris ratioeft, reliquisque rebus, quarum eft difcipüna.Num cenfes eos, qul divinare dlcuntur, polferefpondere, fol majorne, quam terra fit? antantus, quantus videatur? luna fuo lumine,an folis, utatur? fol, luna, quem motum ha-beant? quem quinque ftellae, quae errare di*cuntur? nec haec, qui divini habentur, pro-fitentur fe effe difturos; nec eorum, quae lngeometria defcribuntur, quae vera, quae falfafint: funt enim ea mathematicorum, non ha-^.rlolorum. De illis vero rebus, quae in philo-fophia verfantur, numquid eft, quod quis-quam divinorum aut refpondere foleat, autconfuli, quid bonum fit, quid malum, quidneutrum? funt enim haec propria philofor

fj f-'

jeiit?

fetitfe

<A&»

ÜtlZ3,

'lärsJ

JEK'It

Edml®

:»,iw

MSf»!

fi phM;«H'tiüpkwi»W! ta

le*i »tt ; rtefetty!

Ntinrt

atiofi}.

HfC fl^•Wti