LIBER II.

167

Gracchum, Catonem, patrumve memoriaScipionem, Laelium: multosque practerea &noftra civitas, & Graecia tulit Angulares vi-ros, quoram neminem, nifi juvante deo, ta-Jem fuiffe credendum eft, Quae ratio poetas, 166paaximeque Homerum, impulit, ut princi-pibusheroum, Ulyffi, Diomedi, Agamern-noni, Achilli, certos deos, difcriminum &periculorum comites, adjungeret. Praetereaipforam deorum faepe praefentiae, quales Cu«pra commemoravi, declarant, ab his & ci-vitatibus, &fingalishominibusconfali. Quodquidem intelligitur etiam fignificationibusyerutn futurarum, quae tum dormientibus,tum vigilantibus portenduntur, Multa prae-terea oftentis, multa extis admonemur, mul-tisque rebus aliis; quas diuturnus ufus itano&dvit, ut artem divinationis efficeret. Ne-mo igitur vir magnus fine aliquo afflatu di-vino unquam fuit. Nec vero ita refellendum 167eft, ut, fi fegetibus aut vinetis cujuspiamtempeftas «ocuerit, aut fi quid e vitae com-modis cafus abftulerit, eum, cui quid ho-rum acciderit, aut inviium deo, aut neg-leftum a deo judicemus. Magna dii curant,parva negligunt. Magnis autem viris pro-fpere femper eveniunt omnes res; fi quidem