LIBER V?

251

***

*>,

■K

L

**«

: **a.5a

B wdji.tan«!jn&i.yciaukna,kixait"TS.»

—Br.

> J3 •

Ä» 5 ‘

:t**

*&'

- 3 -'

;S« ::

4 >‘

quasdam efle gradientes; earum ipfarnm par-tim folivagas, partim congregatas; immanesalias, quasdam autem cicures; nonnullasab-ditas, terraque teftas: atque earum quaequefuum tenens munus, cum in difparis ani-mantis vitam tranfire non polTit, manet inlege naturae- Et ut beftiis aliud alii praecipuia natura datum eil, quod fuum quaeque re-tinet, nec difcedit ab eo ; fic homini multoquiddam praeftantius: etfi praeftantia debentea dici, quae habent aliquam comparationem.Humanus autem animus, decerptus ex men-te divina, cum alio nullo, nifi cum ipfo deo,fi hoc fas eft diftu, comparari poteft. Hic 39igitur, fi eft excultus, & fi ejus acies ita cu-rata eft, ut ne caecetur erroribus; fit perfe-fta mens, ideft, abfoluta ratio; quod eftidem virtus. Et, fi omne beatum eft, cuinihil deeft, & quod in fuo genere expletumatque cumulatum eft, idque virtntis eft pro-prium ; certe omnes virtutis compotes, beatifunt. Et hoc quidem mihi cum Bruto con-venit, item cum Ariftotele, Xenocrate, Speu-fippo, Polemone. Sed mihi videntur etiam 4 °beatifiimi. Quid enim deeft ad beate viven-dum ei, qui confidit fuis bonis? aut, quicif-fidit, beatus efie qui poteft? At diffidat 14