LIBER V.

239

Hl

i^rn ;

«fr**

Mtaasj

“0*4

®«KI

fnas.

'*«*

a«i4s

»Mt;

*it arj'je.u[3.3

r**

«fS3

.£»*

1 *■■-r-i :

,-t^

quoque affluentius volnptates undique hau-riat, eo gravius ardentiusque fitientem, non-ne refte milerrimum dixeris? quid elatusil-le levitate, inanique laetitia exfultans & te-mere geftiens; nonne tanto rciferior, quantofibi videtur beatior ? Ergo, ut hi rniferi, ficcontra illi beati, quos nulli metus terrent,nullae aegritudines exedunt, nullae iibidinesincitant, nullae futiles laetitiae exfultantes lan-guidis liquefaciunt voluptatibus. Ut marisigitur tranquillitas intelligitur, nulla ne mi-nima quidem aura flu&us commovente: ficanimi quietus & placatus ftatus cernitur,cum perturbatio nulla eft, qua moveri queat.Quod fi eft, qui vim fortunae, qui omnia hu-mana, quae cuique accidere poffunt, tolera-17bilia ducat, ex quo nec timor eum, nec an-gor attingat; idemque, fi nihil concupifcat,nulla efferatur animi inani voluptate : quid *eft, cur is non beatus fit; & fi haec virtuteefficiuntur, quid eft, cur virtus ipfa per fenon efficiat beatos ? J}. Atqui alterum dielnon poteft, quin ii, qui nihil metuant, nihil ^angantnr, nihil concupifcant, nulla impoten-ti laetitia efferantur, beati fint; itaque id ti-bi concedo : alterum antem jam integrumnon eft. Superioribus enim difputationibus