LIBER IV.

193

**S

i (it^iKjj

■pwrtt

*> iiiiit

■Indifa

iWinfiuütwt «aÜy»M, .t'*K(SE-.Üi»

BÖS*

Bpna

get-.üt

fi . 4 **-'örtM.®

**&

.pöisui'-

0*«?

t**'

lapfionem : in neutris habeat fuperius no-men. Quo modo autem in corpore eftmor- j'bus, & scgrotatio, & vitium; fic in animo.morbum appellant totius corporis corruptio-nem: aegrotationem, morbum cum imbecil- ^litate: vitium , cum partes corporis inter fediffident; ex.quo pravitas membrorum, di-ftortio, deformitas. Itaque illa duo, morbus& segrotatio, ex totius valetudinis [corporis]conquaifatione & perturbatione gignuntur;vitium *autem, Integra valetudine, ipfum exfe cernitur. Sed in animo tantummodo cogi-tatione poffumus morbum ab aagrotationefe-jungere, Vitioßtas autem eft habitus, autaffeftio in tota vita inconftans, & a fe ipfadiffentiens. Ita fit, ut in altera, corruptioneopinionum morbus efficiatur & segrotatio;in altera inconftantia & repugnantia. Nonenim omne vitium partes habet difientientes:ut eorum, qui non longe a lapientia abfunt,affetlio eft illa quidem difcrepans fiblipfa,dum eft infipiens, fed non diftorta, nec pra-va. morbi autem & aegrotationes, partes funtvitioiitatis; fed perturbationes, fintne ejus-dem partes, quaeftio eft. vitia enim, affeftio-nes funt manentes ; perturbationes autem,moventes, ut non pofiint affeftionum manen-Opp, Phil. T, II. N