V»

Sk

^ faij,

t,r nofiii

'»rtiifj,M in fioc

* oritfe,

«wtU

*; uiJt dabei,ilhnr,i, rim-

• Wttlfctcmüikante»tmqras:x iGih

»ciiiiit

2s»?r

ttain

lijcBi'J

,kk»!

*»*

*

LIBER II. 9?

dolorem , quam maximum dedecus: in ipf®enirn dedecore mali nihil eile, niii fequantuedolores. Quis igitur Epicurum fequitur do-lor, cum hoc ipfam dici't, fummum malumefle dolorem, quo dedecus majus a philofo-pho nullum exfpefto? quare fatis mihi dedl-fli,cum refpondifti, majus tibi videri malum»dedecus, quam dolorem. Hoc ipfum enlm fttenebis, intelliges, quam fit obfifiendum do-lori; nec tarn quaerendum eft, dolor malnm-he fit, quam firmandus animus ad doloremferfendum. Concludunt ratiunculas Stoici,lDcur non fit malum; quafi de verbo, non de relaboretur. Quid medecipis, Zeno? Nam cumld, quod mihi horribile videtur, tu oitminotealum effe negas, capior, & feire cup'o, quomodo id, quod ego rnifefrimum exiftiraem,Be malum quidem fit, Nihil efi, inquit, ma-lum, nifi quod turpe ätque vitiofum eft. AdIneptias redisi illud enim, quod me angebat»hon eximis. Scio dolorem non eile nequitiamsdefine id me docerei hoc doce, doleam, nec-ke; nihil intefeffe. Nunquam quidquam,in-quit, ad beate quidem vivendum, quod eft inUna virtute pofitum ; fed eft tarnen fejicien-dum. Cur? Afperum eft, Contra naturam,difficile perpeffu trifte, durum» Hac eft co-Cpp.Phü, T.II, ß