LIBER II.

UfJ.

'»». J),

■i qsi«

ititwn

kni»

w«u

tat*

utK.v,

Man,

.litop»

IN««Kipii4tim. *,q»(iw

rott»

i#"

$$!&■

■ **

s»

tavit fummum malum dolorem dicere. dein-de ad hanc enervatam mullebremqne fenten-tlatn fatis docilem fe Epicurus praebuit. hunopoft Rhodius Hieronymus, dolore vacare, fum-mum bonum dixit; tantum in dolore duxitmali. Ceteri, praeter Zenonem, Ariftonem,Pyrrhonem, idem fere, quod modo tu: tha-lum illud quidem, fed alia pejora. Ergo iditquod natura ipfa & quaedam generofa virtusftatim refpuit, ne dolorem furamnm malumdiceres, oppofxtoque dedecore fententia de-pellerere, in eo magiftra vitae philofophia totfecula permanet. Quod huic officium, quaalaus, quod decus erit fand, quod adipifci cumdolore corporis velit, qui dolorem fummummalum fibieffe perfuaferit? quam porro quisignominiam, quam turpitudinem non pertu-lerit, ut effugiat dolorem, fi id fummum ma-lum effe decreverit? Quis autem nonmifer,non modo tune, cum premetur fummis do-loribus.fi in bis eft fummum malum, fed etiamcum feiet id fibi poffe evenire ? & quis eft»cui non poffit? Ita fit, ut omnino nemo effepoffit beatus, Metrodorus quidem eum per-fefte putat beatum, cui corpus bene conflitu-tum fit, & exploratum, ita Jemper fore. Quisaatem eft ifte, cui id exploratum poffit effe?

F 5