CCNSULATUS.

291

ii

Uv

'im#

imi-

E:..

!{[•

C*

|tg3

i.rj

(ul:

pik

cun

»'.iiiSt'i5« iEdiii

ii Ff»Kit*ii#* 1

ttii^

1#

oftendito. ^jQuoniam deamicitiis conßituen- irdis fatis dretum eft, dicendnm de illa alteraparte petitionis, quae in populari ratione ver-fatur. Ea defiderat nomsnclationem, blan-ditiam, afliduitatem, benignitatem, rumo-rem, fpem in republica. Primum id , quodfacis, ut homines noris, fignilica, utappa-reat: &auge, utquotidie melius fiat. Ni-hil mihi tarn populäre, neque tarn graturnvidetur. Deinde id, quod natura non ha-bes, induc inanimum, ita fimulandum effe,ut natura facere videare. Nam comitas tibinon deeft ea, quae bono ac fuavi homine di-gna eft. Sed opus eft magnopere blanditia:quae etiam fi vitiofa eft , & türpis in ceteravita, tarnen in petitione eft necefiaria. Tuneenim cum deteriorem aliquem affentandofacit, improbaeft: cum amiciorem, non tarnvituperanda. Petitori vero necefiaria eft,cujus & frons, & vultus, & fermo ad eo-rum, quoscunqueconvenerit, fenfum & vo-luntatem commutandus eft. Jam afiiduitatisnullum eft praeceptum : verbumque ipfumdocet, quae res fit. Prodeft quidern vehe-menter, nusquam deeße: fed tarnen hic fru-ftus eft affiduitatis, non (o!um efte Homaeatque in fo.ro, fed aflidue petere, faepe eos-

T a

.1

<i

•jfc

0