ita EPIST. AD Q. FRATREM

infitum moribus , id fubito evellere : fed teillud admoneo, ut, fi hoc plane vitare nonpotes, quod ante occupatur animus ab ira-cundia, ,quam providere ratio potait, neoccuparetur ; ut te ante compares, quoti-dieque meditere, refiftendum effe iracun«diae; cumque ea maxime animum moveat,tnm tibi effe diligentiffime linguam conti«t nendam: quae quidem mihi virtus non in-terdum minor videtur , quam omnino nonirafci. Nam illud non folum eft gravitatis,fed nonnunquam etiam lentitudinis : mode«rari vero & animo & orationi, cum fis ira«tus, aut etiam tacere, & teuere in fua po«teftate motum animi & dolorem, etfi noneft perfeÄae fapientise , tarnen eft non rce-diocris ingenii. Atque in hoc genere mul-to te effe jam commodiorem mitioremquenuntiant. Nullae tuae vehementiores animiconciationes, nulla maledifta ad nos, null*contumelise perferuntur : quae cum abhor«rent a litteris , ab humanitate , tum verocontraria funt imperio ac dignitati. Namfi implacabiles iracnndue fint; fumma eftacerbitas : fin autem exorabiles; fumma le-vitas : quae tarnen ( ut in malis) acerbi*14 tat! anteponenda eft. Sed quoniam primus

annus